IDEALISME IS DES MENSEN. REALISME IS UTOPIE

Sinds de aanslagen in Brussel heerst er in ons land een haast ongeziene solidariteit. Op Twitter waren hashtags met betrekking tot de aanslagen dagenlang trending. In de actualiteit werd er ook enorm veel aandacht aan besteed.
Confi, dat is toch logisch, hoor ik u denken. Maar toch. Ergens geeft dit aan dat we ons egocentrisme, dat zeer typerend is voor onze huidige maatschappij, eens lichtjes opzij schuiven. Leg wel, lichtjes. De afgelopen dagen hebben aangetoond dat we solidair zijn met de slachtoffers, dat we ons zorgen maken om onze veiligheid, onze toekomst en de toekomst voor de volgende generatie(s).

Maar toch. Op vele punten heb ik toch mijn bedenkingen. We tonen ons solidair, maar we kunnen het ook niet laten om met modder te smijten naar individuen, naar politieke partijen en naar religieuze / ideologische instanties. Ons breed blikveld van solidariteit wordt dus weer verengd. En deze houding is zeker niet bevorderlijk voor de situatie waarin we verkeren. Het toont aan dat we nog steeds leven in een “ik voel me als aanhanger van x / tegenhanger van y nog steeds beter dan een ander”-mentaliteit. Op die manier kunnen we geen sterke samenleving opbouwen. De diversiteit (en daarmee bedoel ik niet alleen cultureel of religieus) staat een sterke positie in de weg. Hoewel het natuurlijk ook wel z’n rijkdom heeft, versta me niet verkeerd. Maar we zijn niet superieur of sterk, hopelijk zien we dat zelf wel in.

Daarnaast lees je in dit soort tijden ook vele commentaren van mensen. Lezersbrieven, tweets, brieven, berichten van mensen die hele plannen voorstellen waarvan ze denken dat dat dé oplossing is. De missing link in onze huidige samenleving. En met dat facet lossen we alle problemen in een keer op. Deze mensen wanen zich beter dan overheidsinstanties die al jaren met die problematiek bezig zijn.
Langs de ene kant zijn deze voorstellen uiteraard goed bedoeld. Maar mensen, wees alsjeblieft realistisch. Er worden al zoveel initiatieven ondernomen, die veel geholpen hebben. Maar als er één keer iets misloopt, dan worden die initiatieven allemaal gelijktijdig met de grond gelijk gemaakt. Ze worden inefficiënt, naïef, kinderlijk genoemd. Maar er zullen altijd mensen zijn die naast het net terechtkomen en niet gebruik maken van deze initiatieven. En er bestaat niets dat 100% doeltreffend is. Als dat zo zou zijn, dan zou er wel één of ander medicijn gefabriceerd worden, die onze hersenkronkels op één lijn zet. De mens is een moeilijk, abstract beest, dat enorm onvoorspelbaar is. En dan nog. Mensen die radicaliseren merken dit misschien zelf niet op. Als je je goed voelt bij een bepaalde groepering, dan zie je de gebreken niet. Liefde maakt blind, dat is niet alleen geldig voor personen, maar ook voor organisaties e.d. Je geraakt zo vervuld van een bepaald idee dat je blikveld zodanig verengd dat je alleen maar positieve gevoelens koestert voor dat gedachtegoed. Maar toch. Het is niet zo zwart-wit zoals vele mensen denken, of zoals vele mensen dat onbewust doen voorstellen. Laat het over aan mensen die er verstand van hebben, en besef dat het niet 100% doeltreffend is. Diegene die tot hiertoe alles al 100% succesvol in zijn leven heeft kunnen doen, die mag hierop kritiek geven.

Je mag als mens idealen hebben, maar dit mag realisme niet in de weg staan.Het zou in elk geval een hoop kritiek en miserie besparen.

Advertenties